درخت گدا خدای من تو بگو تا کجا روم، آخر به هر رهی که گذر می فتد مرا امروز درخت پیر غمآلوده ، زار می نالد و چون گدا به سر ره فتاده ، می گوید: که لانه ها همگی زنغمه های بهاری جوجه ها خالی ست و تو برادر من! نوای جوجگکی را " بده به نام خدا!" عبور آندم که آسمان برمرگ بچه های برومند مام دشت مغموم همچو من به عزایی نشسته بود یادم تو آمدی باری چراغ سبز خیالت اشاره کرد تا از غروب جاده خود بگذرم به شرق اما دریغ و درد نگذشته سرخ شد. التماس تو در آیینه مبین ! پشت آیینه نهانگاه بهاراست، مباد که ترا بیند وپاییز شود وانگه من به پرستو چه بگویم! گل انجیر بسیار جستم ..... آنقدر شتافتم تا لهجه گل ها را آموختم شبی، گل انجیر نامت را برایم سرود حروفش را در هیچ زبانی نیافتم. راز از دیوانه پرسیدم چرا همیشه تنهایی بی آنکه به سویم نگاه کند آهسته، سرد، گفت: تا با زندگی در گور عادت کنم و من دیوانه شدم.
+ نوشته شده در 2007/12/25ساعت 15:0 توسط روستا و اروند |
یاد شادم که شعر می نویسم! وراضیم ، که زنده ام! تبعیدی جزایر نا آشنای تمدن در جستجوی رهگذری که سزاوار درآغوش گرفتن ست جغرافیای بودن را و زیستن را در مینوردم .... در باشگاه خاموشی واردو گاه فراموشی شادم که شعری می نویسم وراضیم که زنده ام! اما به یاد «سجده » که می افتم درویش چون سوزنی به مرکز حسم نا گاه می خلد با انفجارعجیبی یک کشور از جهان وجودم به باد می رود. ۲۵.۱۱.۲۰۰۳
+ نوشته شده در 2007/12/24ساعت 1:33 توسط روستا و اروند |
در آیینه شب در این لیالی خونین در این لیالی ترکیده تیره از خنجر در این لیالی وحشی سبز آزادی! منم برهنه زنگی زخم آلوده " منم" فراری مبهوت گمشده راه به پرتگاه ستاده ام با فلاخن خشم. دراین لیالی مرموز وخسته "همزادم" که اش نماز "نخفتن " چو چشمه جاری هست در آن ستیغ دگر با کتاب تنهایی وضوی عشق گرفتست به جای نماز عجیبی و سجده گاه غریبی ! در این لیالی بر باد رفته آشفته دوباره تهمینه وبازبیشه غم! و آه،آه کشان خیل قاز در پرواز به سرزمین ندانم چه ها ونامش چیست. در این لیالی انجیر های گل کرده! یکی حواری گمنام همیشه می خواند: «دوباره مریم دیگر به سوگ عیسی یی وباز بوسه خونین از یهودایی....!» در این طویل موازی به هیچ ضرب پوچ ستاره های غریب به سنگفرش تمدن چو ریگ می ریزند. دراین سیاهی تبدار گریززمان چنار من همان پلنگ طبیعت دریده «پیرقرون» دوباره بهردعا روآسمان دارد که برگهاش هنوززیر قدمهای ناجوان شکست زدرد می مویند ـ اگرچه اینطرف پراکنده اندـ و من هنوز از این لیالی مغموم مانده در غربت چه عاصیانه به پیرار و پار می نگرم وشانه می نهم آرام زیر بار گنه به باروباره غوغای نیمه روشن عصر... وشام دیگرباز همین حکایت خونین و دیو شب به کمین ... .... .... ایا سپیده به چشمان! ایا شکوفه انجیر ! آهای! بیا و دستم گیر! دسامبر۲۰۰۱
+ نوشته شده در 2007/12/24ساعت 1:27 توسط روستا و اروند |
عاق آسمان
من درخت خشک قرنم تاروپودم طعم تلخ مرگ را از پیش می داند ریشه هایم از هجوم نفت وگاز عصر سرخ زشت آشفته ست برگهایم را زهر ابر نیمه شبهای بهاری ریخته تا مصب مسموم تردیدم. تیشه های آذرخش آهنگ رستن را زمن کنده ند باد سرد روزگار آکنده از پوچی شاخه هایم را..... ژالهء دون تمدن، شسته جسمم را به ناکامی و، اما باز می دوانم ریشه ها تا کوچهء نمناک ـ زیرخاک ـ من درخت خشک قرنم آفتابم یاربود، اما نه بارانوار من درخت خشک قرنم سالها شد آرزوی آب پاک چشمه ام کشته هست وبودم در امید بوی سبز زندگی پوسیده چون آهی نمک آگین سالها شد در زلال آب رودی تن نشسته م اتنظار آب دارد ـ تپه شدیار دیرین سال ـ من درخت خشک قرنم یادگاراز تبار سبز کوهستان مشرق از تبار برف و بارانهای خورشید آشنای شعر سرزمین " نوبهار" وزادگاه آتش زردشت لیک باد سرنوشت آورده ام اینجا..... گاه وبیگه جنگلم می راند از خود مادراندروار. من هزارآوای خاموش گلستان های بی آبم من چکیده قطره یی از ابر نافرمان من همان بیگانه درایران وپاکستان تا به آنجایی که می گویند: هی برو افغان! من کیم حتی علفها هم نمی دانند! با زبان تیغ مانا شان ، به زیرخاک یا باران آه ! شاید من سنگ کوه پیر تنهایم هزاران سال! خفته در یک غار مرموز تفکر سده ها در مغز افسانه من یتیم کوه پیر انزوا در پشت مادرم را قرن کور زشت بلعیده ویا کشته به " دشتی شور"* من خیال خام اطفال گدایان زمینگیرم پرتگاه قله کوهم چنان در انتظارتلخ چونکه طفلی مادر خود را. من گدای لاغر شهرم توشه ام را دزد برده فقر با من سخت همراز است. من پریده خواب از چشمم بخواهی یا نخواهی سالها بیدار من همان نفرین نویس روسپی اندیشه گان در دهان شان صدزبان شک من به دار آویز لعنتخوان بر عروس پوچزای دهر من پریده دست وپا و سر... به یک سو از زمین تیربارانها آدمزار من دمای خنده ام با صفر در پیکار! هی !چه می آشوبیم بسیار... من همان آوارهء تقدیر جبارم کوچ درد وزخم شانه راهی ام تا قاف افسانه گوشهایم را صدای صنعت کمزار کر کرده است دست و پایم استخوانش کور و پوسیده ست چون دیوار " ظلم آباد"** من دو راهی دیدهء پیر مسافر نیم خشک و نیم تر در آتش هستی فتاده شاد یا غمگین راه سوم خوانده ام یکبار در رویا. من تهی کشکول هستی را فکنده در بیابانی من کسی گم کرده ام در ازدحام خام اندیشه من حزین بار گران بر دوش هستی در رواق آرزویم نعش سبز سرد بی پروا خفته تا پژواک فروردین. من کران تا ناکران پیموده راه هیچی وپوچی من فلان قرن بهمانم ! من تشعشع اتم های ندانم چی وزکدامین لابراتوارم پراکندند. من سیاهی رویداد عصر جهل خشک یا همان توفالهء اعصار تاریکم. من زسامانی فروپاشیده چون کوهی از تهء اندیشهء آتشفشان سده های دور.... نا به سامانی،به سامانی به قصد کشتنم صف بسته ـ چون لشکر ـ تیر ایمانم از کمان جسته ، دگر تنهای آواره شادمانی ، تا کدامین کشور نا آشنا از من فراری! من چه بخت تیره دارم های مردم! تیره چون شبهای بی ایمان. من جذامی ِ تبعیدگاه عصر علم ظلم. من درخت خشک قرنم قرن پوچی وبی بقا چون نفس وحشی قرن آدمخوار زهرآیین قرن اقیانوس دد سیما انقلاب سبز را آتش زدن با گازـ قرن پستیزا، بلندی خوار. من درخت خشک قرنم آسمانم عاق کرده برف وبارانم که می دانی ! من شکسته نا شکن ، اما انتظار یک قیام سبز را دارم یک قیام سبز تنها سبز می زندچشمک بهاری را زدورادور...... خندیده. حوت۱۳۷۸
* دشتی است در سمت شمال شهر مزار شریف
** تپه بلندی در شرق شهر سرپل واقع در سمت شمال آرامگاه امام یحی بن زید (رض)
+ نوشته شده در 2007/12/22ساعت 13:22 توسط روستا و اروند |
مربع آزادی با سلام پاک همچون آبروی تاک. زنده ام، خوبم از اين بهتر چه بايد گفت انتظار از سرنوشت گنگ بازی تقدير شايد با من اينگونه است. زنده ام ... خوبم کمی آشفته ام چون پيش خانه دارم نی غلط گفتم چار ديواری دريک بيشه از صد بيشه ء يک شهر دادندم! يک مربع با يکی در همچنان همسايه ها را نيز. چار سوی اين عجايب خانه ها ای دوست! شوريش، چون ماهيان مرده در شورابهء روسی تنديش، چون مرچ سرخ ـ پاک يا ناپاک ـ دال خاک پاکستان تلخ چون ام الخبايث خاصه « ساماگون» اوکراين... يک سخن ـ همسايه ها جت های ... آنسانی و آواره اند ـ ................ هان بايد گفت من نه، تنها صاحبم اين چار ضلعش يک برابر را سه ديگر نيز حق دارند چونان من چارکس را ، چار ضلع يک برابر ـ خوش مساوات و دموکراسی! ـ گاه تنها گا با آنها روزگاری طرفه دارم روزها شب ها. ـ بالاخص کوچکترين ما به ندرت راست می گويد ـ خوب يا بد شاد يا غمگين باخبر يا بی خبر يا با کسی يا بی کسی ، هر چند فرقی نيست يا با داد يا بی داد همچو ايل خويش و خيل خويش خواه اين جا، خواه آنجا يا به هر جای دگر بی جا ...! درد سر دادم ببخشا زنده گی را می مکم اين شير ! از پستان. ـ ۲ ـ روز پهنای نوين دشتم تما شاگاه حيرانی گام هايم بی اراده گاه اينسو، گاه آنسو گه عقب يا که پيشرو « چرخان» همچو مستان خيابانی تا کنار آبگير بيشه ء نزديک خانه! مهمان بزم باران با نوای لگ لگ و مرغابی واردک هزاران ـ پر زدن ، پرواز کردن، باز شوريدن... ـ آه! بالداران، بالداران ... ـ بعد ساعت ها فراموشی ناگهان برخاستن از بزم ياران تا به درگاه سياهی خشم باران. شام ، ابری اشتباه کردم، مه گرم خيابانم گرفته نرم در آغوش قصه گويان غصه سوزان دردهايم با تبسم های خود مرهم گذاران دستهايم در ميان کلکهای نقره فامش از خجالت غرق باران می رساند تا درون کلبه پنهانی باز بدرود و پريشانی باز رهپيمايی بی هيچ مقصد تا حدود چار ديواری. لحظه ها را می شمارم قامت رعنای ياری را تو گويی انتظارم يا پنداری پيامی آن ميان گم کرده باشم در نمی يابم می نشينم زار و خسته ورشکسته باز می گويم به خود کنجی نشسته هی شتابت چيست! زین شمارش ها تمام زلف شب را پیش رو داری ای فلان شهر بهمانی! چشم می بندم دمی کنجی کسی از بزم های سال های دور می خواند « بيا تا گل بر افشانيم و می در ساغر اندازيم» فلک را سقف بشکافيم و طرح نو در اندازيم... * » شب رفيقم گاه سگرت گاه ياد از جام توفانی کاکل شب ناشمرده شيشه يی از بيشه می خندد ناگهانم برق می گيرد تشنهء يک ماهه يی فرياد می دارد که « ... می در ساغر اندازيم...!» من هماندم بی گل افشانی به پا می خيزم و خوشباش تشنه گی را با دوسه جام پياپی می نشانم بر سر جايش . هم از اين سان بار ديگر بار و ، ديگر بار... پس عزيزا رفته از يادم بگيرش قصه ها را ، غصه ها را در خيابان های خلوت گاه گاهی نيمه شب ها ، گريه ها را « چار فصل» و « چار سو» را « چار کس» را با کتابش آسمانی هم نماز و سجده های راز پنهانی. ياد گارا! راز دارا! ای همه زيبايی پاييز و هم فصل بهارا آخر اين ماجرا را سال ها پس بهتر از هر کس تو می دانی فاش گفتم، باز امشب هرچه بادا باد ارزانی. هی ببخشا! نی « گل افشاندم نه سقف آسمان بشگافتم» ، اما روزه ام را خوب بشکستم .............. های مردم! در دعای يک گل انجنير اين منم من با سفر در راه بی برگشت رهنورد گمشده راه بيابانی. * حافظ پاييز ۲۰۰١ المان
+ نوشته شده در 2007/12/22ساعت 11:40 توسط روستا و اروند |
داکتر قدیر روستا
نوشته های پیشین 12/22/2007 - 1/20/2008
آمار بازدیدکنندگان
افراد آنلاين:
تعداد بازديدها:
